یادکردی از چشم انتظاری مادر شهدا در «دیدارِ جان»

«نمی‌دانم چند دقیقه است مات و مبهوت به این دوتکه استخوان و بادگیر پاره خیره شده‌ام. انگار توی این دنیا نیستم. ماتم برده است. یاد چشم‌هایت می‌افتم که پر از زندگی بود و حالا استخوان‌هایی را می‌بینم که سرد و بی روح است. با خودم فکر می‌کنم، مهدی، این تویی؟»